We starten ons leven perfect in balans, als een onbeschreven blad. De taken tussen hoofd en lichaam goed verdeeld, met tussen hen een optimale samenwerking: het hoofd wat gemaakt is om na te denken en gevaar in te schatten, het lichaam om je praktisch in leven te houden.
Hoofd en lichaam nemen elkaars taken niet over, want ze vertrouwen op elkaars expertise.
Verstoring van de balans
Maar dan gebeurt er iets wat deze perfecte balans verstoort. Bijvoorbeeld als je als kind ervaart dat wanneer je bepaalde dingen doet, je afgewezen wordt. De balans begint meer richting je hoofd te verschuiven, want zij gaat harder werken om dingen te verzinnen om die afwijzing een volgende keer te voorkomen.
Dit is dan ook precies het punt waarop we vastlopen als we angst en paniek ervaren: we luisteren eerder naar ons hoofd, dan naar ons lichaam.
‘Wat moet ik doen om dit niet meer te hoeven voelen?’
Het lichaam kan niet meer voelen wat het wil voelen, omdat het hoofd denkt dat er gevaar dreigt en daarom met allerlei zelfbedachte theorieën komt wat er gaat gebeuren als je lichaam de controle krijgt. Zoals volledig overspoeld worden door emoties en dat je daar niet meer uit zou komen. Of dat het alleen maar erger wordt als je begint te voelen of straks helemaal niks meer kan.
Dus in plaats van voelen, ga je denken: hoe kan ik mijzelf weghouden bij deze nare gevoelens? Hoe kan ik (de volgende situatie) overleven?
Triggers
Veel van jullie zullen er vervolgens achter komen, dat erover nadenken niet (of maar heel even) helpt, waardoor de angst alleen maar groter wordt. Het punt is namelijk dat je lichaam alles onthoudt. Alles wat je, bewust of onbewust, als pijnlijk, verdrietig of naar hebt meegemaakt, wordt opgeslagen in je lijf en vervolgens weggestopt om je ertegen te beschermen.
Als er dan in het heden iets gebeurt waardoor je in de buurt komt van deze gevoelens van vroeger (dit noem je triggers), gaan de alarmbellen af, waardoor angst, weerstand, paniek en onrust naar boven komen.
Om jezelf te beschermen tegen deze triggers, ga je proberen ze voor te zijn, door ‘controle’ in te bouwen. Je wordt bijvoorbeeld heel goed in het observeren van anderen, in pleasen, jezelf aanpassen, jezelf klein maken of juist groot.
Alles om je veilig te houden – denkt je hoofd.
Vastlopen in het denken: piekeren en doemgedachten
Dit gedrag put je echter uit. Het is niet vol te houden. Hierdoor maakt het je angstig, verdrietig, wanhopig en machteloos. Want waarom gebeurt dit nu? Als volwassene weet je dat er vaak ‘niks aan de hand is’, dat die nare situatie inmiddels ver achter je ligt. Waarom voel je je dan zo?
Omdat het gevaar zich nu niet meer voordoet, is het voor je hoofd niet logisch dat je spanning ervaart. Het gaat op zoek naar antwoorden om dit te verklaren, waardoor je vast komt te zitten in piekeren en analyseren.
Het begrijpen van jezelf en weten dat bepaalde gebeurtenissen uit je verleden nu nog zoveel impact hebben, kunnen helpend zijn, maar weten waar iets vandaan zou kunnen komen haalt de onderliggende spanning en onrust in je lijf niet weg.
Het weten heelt niet. Anders had je jezelf allang uit alle klachten gedacht.
Herken jij dit van jezelf?
Dat je door te denken jouw angst en bepaald gedrag waar je graag vanaf zou willen probeert op te lossen, maar dat het je toch telkens overneemt, waardoor je nóg meer gaat piekeren en doemdenken?
Om tot de kern te komen, mag je de regie weer teruggeven aan je lichaam. Je hoofd en lijf mogen gaan ervaren dat er niks ergs gebeurt als je weggestopte emoties gaat (door)voelen.
En als je hoofd eenmaal doorheeft dat het geen gedrag meer hoeft in te zetten om je te beschermen, kun je het ook écht anders gaan doen. Het beschermingsmechanisme is niet meer nodig. Hoofd en lichaam komen weer in balans.
Wil je dit voor jezelf ervaren? Wat er gebeurt als je uit je hoofd komt? Je bent van harte welkom voor een eerste kennismakingssessie die je hier gemakkelijk online boekt.
0 reacties